Stefan Szary / FILOZOFIA
  11. WIERSZE
 

wiersze - czyli o życiu inaczej



Niemcy (2007), Fot. Autora

2016

fotografia

zrobiona kiedyś
opowiada o świecie
którego już nie ma
był i minął
jak czas co nie wróci

z każdą chwilą
staje się mniej znana
przykryta kurzem

niewyraźna pamięć
odżywa czasem
jako wspomnienie
ze łzą
kręcącą się w oku
która spłynie
i ukryje się
gdzieś na dnie serca

nieobecna obecność

bez Ciebie

świat
nie jest taki sam
stał się zagadką
bardziej niż był dotąd
pytaniem do którego
nie wiadomo jak podejść

logika
jest nie –jest
straciła swą ważność
gdyż
jest bardziej jest
gdy nie jest

rozum
nie rozumie
dotknięty
nieznaną niezbadaną
nieobecną obecnością

w szóstą rocznicę śmierci
mego Brata


2015

niedzielne dzwony

hałas
przejeżdżających samochodów
autobusów tramwajów

krzyki
przechodzącej demonstracji
gwizdy skandowania

tylko w niedzielny poranek
ciszej to znaczy odświętniej
miarowe jak krok zegara
niedzielne bicie dzwonów

droga

życie jest drogą
więc trzeba iść
dokąd
nie zawsze wiadomo
trzeba iść naprzód
czasami pod górę
z nadzieją w sercu
że gdzieś tam jest cel

w 160 rocz. śmierci
S. Kierkegaarda


/o ks. Janie Twardowskim/

ksiądz co nie chce nawracać
lecz spotkać się szczerze
znów na Boga wskazuje
gdy mówi
patrz
jeże

wiersze księdza Jana
pisane z serca prosto
wciąż się je czyta
jak nowinę dobrą
jak słowo przeznaczone dla mnie
dziwnie tajemnicze
wskazujące na Boga
w tę noc pełną ciszy

2013

szpital
onkologia
zapach
wspomnienia
tęsknota
obecność
jesteś

jak zawsze trochę inaczej
urodzinowo


dawniej były
życzenia spotkania smsy
te ostatnie nawet dzień wcześniej
zawsze pamiętałeś

dziś wszystko inaczej
choć świat kręci się dalej
jak ruletka
a więc jakby nic

przyszedłem zapaliłem znicze
zaczęliśmy rozmowę
trochę wspomnień wzruszeń
już nieukrywanych łez

(jak wtedy w szpitalu
gdy o nie pytałeś
mówiłeś też zaraz
to ta twoja alergia)

moje urodziny
z tobą obchodzone
jak co roku
trochę inaczej

miłość

miłość to obecność
gdy właśnie cię nie ma
wyszłaś rankiem do pracy
a przecież pozostałaś
i jesteś choć cię nie ma

miłość to tęsknota
wyczekiwanie powrotu
kiedy wrócisz wieczorem
staniesz w drzwiach zmęczona
i powiesz cichutko jestem

miłość to nadzieja
co życie napełnia sensem
z niej buduje się dom
królestwo istnienia
nawet gdy jest to tylko
niewielki pokoik z kuchnią

meta-fizyka nie-Istnienia
/myśląc z M. Heideggerem/


goniąc siebie
wciąż z dala od siebie

szukając siebie
wciąż gubiąc siebie

poznając siebie
wciąż jest się nieznanym

rozumiejąc siebie
wciąż niezrozumianym

jestem
gdy nie jestem

i nie jestem
wciąż będąc

meta-fizyka Istnienia
nie-mnie samego

wybór
po abdykacji papieża
świat zwyczajnie żył dalej

ktoś tym wszystkim kierował
i nagle konklawe
spekulacje w gazetach
w tv w Internecie
głowy gadające

wbrew przewidywaniom
wybrano papieża
zakonnika z Buenos
z dalekiej Argentyny

pobłogosławił już światu
na znak Dobrej Nowiny

13/14.03.2013

są takie miejsca
do których wracamy
koleją piechotą wspomnieniem

są takie rzeczy
których wciąż szukamy
w albumach na zdjęciach w milczeniu

są też osoby
które wciąż kochamy
są z nami choć ich tu nie ma

i jest nadzieja
która idzie z nami
i może prowadzi do nieba

2012

medytacje

medytacja pierwsza
o czym
o Bogu który jest
bo gdyby Go nie było
nie byłoby i mnie

medytacja druga
o czym
o świecie
pięknym w blasku słońca
i w gwiaździstą noc

medytacja trzecia
o czym
o tych których spotkałem
szliśmy czas jakiś razem
ciągle kogoś ubywa

medytacja czwarta
o czym
o tym kim jestem
kim być chcę
i co powinienem

medytacja piąta
o czym
o miłości
co wszystko wokół rozświetla
i źle gdy jej brakuje

medytacja szósta
o czym
o śmierci
której nie znamy
a która tak w kość daje

medytacja siódma
o czym
o odpoczynku
w przytulnym pokoju
w zimowy dzień

o życiu i …

wiosnę czuć już wokół
lecz jeszcze nie przybyła
zapowiedź czegoś
co już jest
a przecież jeszcze nie ma

siedzę w parku na ławce
i patrzę zadziwiony

starszy człowiek powolutku
stawia krok za krokiem
za rękę trzyma dziewczynkę
w różowym płaszczyku
dziecko stawia ostrożnie krok za krokiem

i tak idą razem
potrzebując się nawzajem

człowiek który w swym życiu
przeszedł już niejedno
i dziecko które idąc
poznaje wciąż
co nowe

życie ujęte piękniej
niż można to wyrazić

myśląc z Kierkegaardem
tryptyk


I /stadium estetyczne/

mistrz przygody
lekkość wesołość
muzyka taniec śpiew
zabawa pędząca karuzela
szczęściarz
Don Juan

wszystkiego zbyt wiele
ciężkość duszność
nuda pustka groźba powtórzenia
krok chwiejny niepewny
rozpacz
Don Juan

II /stadium etyczne/

mistrz wierności
słowo honor
obietnica odpowiedzialność
odwaga
Sokrates

ktoś bez twarzy
tłum relatywność
konformizm przypodobanie
wygoda strach
małość nikczemność
zdrada

III /stadium religijne/

rycerz nieskończoności
wezwanie milczenie
scio me nihil scire
ufność nierozumienie
credo quia absurdum
bojaźń drżenie
wierność
Abraham

paradoks
zgorszenie
samotność
cierpienie
Krzyż
Chrystus

2011

o śmierci i …

udajemy
mocnych
pełnych znaczenia
pokazując
tytuł dyplomy certyfikaty

jakbyśmy nie wiedzieli
że przybyliśmy bezradni
nadzy
zagrożeni zimnem
głodem chorobą niemocą

i idziemy dalej
nie znając chwili
o której wiemy
że nadejdzie
kończąc wszelkie udawanie

Hiob
/myśląc o bracie/


ten
który rozumie
krzyk niewykrzyczany
ból niewyrażony
żal niewypłakany

Hiob
powiernik
w milczeniu
obejmujący
i wspierający
w chwili
gdy wiary
brak

2010

nie pytaj proszę
czemu jestem smutny
pytanie boli bardziej
niż odpowiedź
zaufaj proszę
smutek nie jest wrogiem
to raczej
intymne spotkanie
z kimś
bliskim

do mojego brata

miejsca gdzie byliśmy
i gdzie jeszcze być chcieliśmy

ulubione dania
jedzone na szybko
żurek tortilla pizza
zawsze kawa
raz zimą grzane wino
przy stoliku przy oknie

rozmowy
często kończone przedwcześnie
rodzina nasze życie praca
twoja działalność
boks piłka polityka

tego wszystkiego już nie ma
boli jak cholera
ożywiane
w sercu

trzy kolory

czy śmierć jest czarna
jak nicość co nicościuje
w której nic nie jest postrzegane
więc ponoć nie istnieje

a może jest niebieska
jak na obrazach van Gogha
niebo rozświetlone gwiazdami
dobrych uczynków człowieka

a może śmierć jest biała
cudownie promieniująca
w której po trudzie życia
znajduje się ukojenie

do mojego brata

chciałem dziś
jak zawsze
wziąć telefon
zadzwonić
……
niepotrzebny już telefon

chciałem wyjść z domu
pójść na przystanek
jak zawsze
i przyjechać do Ciebie
……
niepotrzebny już autobus

chciałem
jak zawsze
opowiedzieć o sobie
co robię
co czytam
czym żyję
……
inne jest teraz to życie

czekam na nasze spotkanie
tęskniąc
płacząc
wierząc
że spotkamy się znów
za jakiś czas
…..
jak zawsze

2009

świat uczuć niekłamanych

pies
biegł beztrosko drogą
śmiesznie przebierając łapami
nagle przystanął
zobaczył człowieka
który leżał nieprzytomny
powoli podszedł do niego
ostrożnie
jakby nie chciał go zbudzić
przestraszyć
usiadł przy jego głowie
jakby od lat byli przyjaciółmi
i tak siedział
po prostu
obecny
przy człowieku
który leżał przy drodze
nieprzytomny

inkwizycja i resentyment

inkwizycja
to stan świadomości
kraina schorowanej wyobraźni
wszędzie tropi
węszy
szuka
nie znajdując
wymyśla ciężar winy
czynu niepopełnionego
wmówionego
uprzednio założonego

równanie w dół
my wszystko wiemy
pewnik siedzący w malutkich głowach

koniec rozwoju
pytań
myślenia

resentyment
w nim
w szatach cnoty
pogarda
zazdrość
nienawiść

parodia religii
powagi
świętości

zadania domowe
nieodrobione

Wielki Inkwizytor
Pan i Niewolnik
Rycerz Wiary
kto chce być pierwszym
niech będzie ostatnim

nie – nie każde jabłko
leży blisko jabłoni

soma i psyche
czy to moje ja
widzę swe stopy
lecz twarzy swej nigdy
odbicie w lustrze
jest tylko odbiciem
podobnie jak zdjęcie
jest jedynie zdjęciem

znany i nieznany
bliski i daleki
sobie samemu

czy inni znają mnie bardziej
widząc moją twarz

nie tylko dusza jest skryta
twarz też nie jest dostępna

czy wiesz że myślę
szczególnie mocno
i zwłaszcza wtedy
gdy myślisz może
że wcale nie myślę

ja moje
nie-moje

rozbite
przez myśl
i znów
przez myśl
scalone
i znowu moje
do chwili
gdy myśl
rozbije je
po raz kolejny

2006

pozazdrościłeś
choć raz jeden
kamieniom

że są twarde
że nie płaczą
że takie odporne

na kopniaka
na chłód
na gorączkę uczuć

kto choć raz
nie pozazdrościł
kamieniom

ten nie wie
czym jest życie

2003

ja

ból
którego
nie potrafię rozmienić
na słowa
jeszcze bardziej boli

łza
która
spada i nie rozumie
dlaczego musi opuścić oko
jeszcze bardziej płacze

ręka
po której
spływa czerwona kropla krwi
spłynie-odejdzie
pozostawi po sobie maleńką bliznę
jeszcze jedną

serce
które
wbrew wszystkiemu
pompuje ciągle krew
aby nie ustało życie
jeszcze mocniej bije

myśli
które
wędrują po osi
ból-łza-krew-serce
serce-krew-łza-ból
jeszcze bardziej myślą

moje ja
które
chciałoby się znaleźć
bez słów
w Twoich rękach
odkryte na nowo

Twarz
siedzę
z mordą
zamkniętą
na kłódkę

słowa
stają się
wodą

i cichutko
spływają
z oczu
na usta

płacz jeśli musisz
ja jestem przy Tobie
wytrę łzy z Twej twarzy
razem przytuleni
poszukamy w milczeniu
zgubionej gdzieś dziś nadziei

czekam... czekam... czekam...
całe życie to tylko czekanie
szczęśliwe z nadzieją
zatrwożone bezsensem
w końcu w zmęczeniu
brakuje już sił
niepokój, lęk, zagrożenie
nicość, pustka, apatia
sens uciekł z horyzontu
a w środku nie masz już sił
aby krzyczeć
wnętrze płacze
coraz bardziej wypełnione
rezygnacją

w chorobie

2002

nie wierzysz w szczęście?
boś niedowiarkiem
wiara jest zawsze
wiarą w szczęście!
wyjdź latem i popatrz
spotkasz wielu wierzących
zakochanych i wpatrzonych w siebie
uśmiechniętych, tajemniczych
świeżych, pełnych życia...
wierzą w szczęście,
wierząc w miłość.

w dniu urodzin

2001

to dobrze że niebo jest w górze
bo stamtąd widać więcej
i nie ma już pytań
tak prostych i tak bolesnych

bo stamtąd widać więcej
zrozumieć można więcej
bez słów bez zdań
uśmiechając się tylko

pewnego dnia stąd odejdę
dusza moja wyfrunie
i poleci
wzniesie się wysoko
wysoko w przestworzach

będzie blisko słońca
i nieba i ptaków
i tych, którzy patrzą na nas
z wysoka
i nigdy nie przestali kochać
i być blisko nas

i będziemy razem tańczyć
wznosząc się wyżej i wyżej
ponad słońce
i jeszcze wyżej
ku bogu samemu
który jest źródłem
miłości i sensu i życia
i muzyką naszego tańca.

diabeł się nie uśmiecha
i ma zaciśnięte pięści
i ucieka swym wzrokiem
i wszystko wciąż przekłamuje

anioł jest zawsze pogodny
ma dłonie otwarte przyjaźnie
spojrzenie pełne głębi
a w nim zawartą nadzieję

a człowiek? kim jestem?
niemocą mogącą tak wiele?
pustką pełną idei?
spadającą ciężkością
porywaną do nieba?

jestem kimś
komu Jezus
patrzy prosto w oczy
i cichutko szepcze
kocham cię

i zniknął.....

1999

nie będę skarżył się ludziom
i tak nie zrozumieją
ni bólu
ni cierpienia
ni wylanych łez

w swym bólu każdy jest sam

może jeszcze poeta
próbuje być przy człowieku
a potem pisze coś o tym
niezrozumiany przez innych

po co skarżyć się ludziom
i tak nie zrozumieją
w swym bólu każdy jest sam

1998

szczęście

kiedy widzę twój uśmiech
jestem szczęśliwy
kiedy dostrzegam jak się śmiejesz
jestem szczęśliwy
kiedy czuję twą radość
jestem szczęśliwy
kiedy ciebie słyszę
jestem szczęśliwy

jestem szczęśliwy
bo jestem przez ciebie kochany

dialog wewnętrzny

człowieku
sam siebie nie rozumiesz
ciągle szukasz – nie wiadomo czego
ciągle czekasz – nie wiadomo na co
ciągle tęsknisz – sam nie wiedząc za kim

patrzysz w przeszłość
i mówisz: szkoda, że minęło
przeżywasz teraźniejszość
i pytasz: jaki jest sens wszystkiego?
planujesz przyszłość:
i myślisz: czy warto?

Z tęsknoty rodzą się wiersze,
Z tęsknoty mądrość powstaje.
A czym jest ona?
Bólem? Milczeniem?
Buntem? Niezgodą?

Tęskni, kto kocha.
Cierpi, bo tęskni.
Cierpi, bo kocha.

1994

Czy żyjesz, czy umierasz
Nikogo to nie obchodzi
Czy śmiejesz się, czy płaczesz
Nikogo to nie obchodzi
Czy jesteś szczęśliwy, czy przygnębiony
Nikogo to nie obchodzi
Życie zawieszone w próżni
Nie ma żadnego znaczenia
Nawet przestrzeń domu
Przestaje być domem
Bo nikt już w nim nie czeka
Trudno jest żyć samemu
W poczuciu wzrastającej wkoło
Beznadziejności

kółko w maszynie

jestem tylko kółkiem w maszynie
które zawsze można wymienić
dopóty potrzebne
dopóki „robi swoje”
zawsze do zastąpienia
zawsze do wymienienia –
tak jak „człowiek – maszyna”
o której już wcześniej pisano

nie mnie jest szczęście pisane
w księdze życia mojego
coś naprawdę nie wyszło
i rozkroiło me serce
a teraz ono jest chore
choroba nieuleczalna
i żyje dalej w poczuciu
szczęścia nie mnie pisanego
 
 
 
 
   
 
=> Chcesz darmową stronę ? Kliknij tutaj! <=